„Kto raz został znokautowany, nigdy nie jest już taki sam”. Każdy, kto śledzi ten sport, słyszał to wielokrotnie. Doświadczenie utraty przytomności po ciosach zostaje, a w kolejnej walce zawodnik pada znowu. Czy to prawda?

Poprzedni artykuł mierzył, jak dobrze ranking tej strony przewiduje rzeczywiste wyniki. Ten robi odwrotnie: szuka miejsc, w których ranking przestaje działać.

Używamy wyłącznie rankingu, który strona miała tuż przed daną walką. Dla każdej walki oba rankingi dają oczekiwane prawdopodobieństwo zwycięstwa, a w każdej grupie średnia oczekiwana jest zestawiana z rzeczywistym odsetkiem zwycięstw. Różnica dodatnia oznacza, że strona zaniżała ocenę tych zawodników; ujemna — że ją zawyżała.

Najpierw trzeba powiedzieć jedno. Ten ranking już traktuje porażkę przez KO lub TKO surowiej niż porażkę na punkty. Zawodnikowi, którego zatrzymano, ranking został obcięty już w tamtym momencie. Mierzymy tu nie to, czy porażka przez nokaut osłabia zawodnika, lecz to, czy obcięcie wystarczyło.

Bierzemy pod uwagę wyłącznie walki, w których obaj mieli już w rankingu co najmniej pięć stoczonych pojedynków.

36,516 perspektyw zawodnika, od 1980 do 2026 roku

Dla zawodnika po porażce na punkty ranking jest niemal doskonały: różnica wynosi 0.1 punktu. Ale zaraz po KO lub TKO rzeczywisty odsetek zwycięstw jest o 2.7 punktu niższy od oczekiwanego. Poddanie leży pośrodku.

A po stronie zwycięzcy nic takiego się nie dzieje. Po wygranej przez nokaut +1.1, po wygranej przez poddanie -0.4, po wygranej na punkty +0.5. Wszystkie blisko zera. To nie jest opowieść o rozpędzie. To opowieść o tym, kogo zatrzymano.

Różnica między „po nokaucie” a „po porażce na punkty” wynosi 2.6 punktu. Jedna walka wchodzi jako dwa wiersze, po jednym na narożnik, więc proste liczenie zaniża niepewność. Przy 2,000 losowań ze zwracaniem, w których jednostką jest walka, i po przyjęciu strony ostrożniejszej, przedział 95% biegnie od 0.7 do 4.5 punktu. Nie obejmuje zera.

Podział według odstępu od poprzedniej walki (w nawiasach liczba walk)

Do dwunastu miesięcy wszystko tłumaczy sposób zakończenia poprzedniej walki. Zapadają się tylko ci po nokaucie; po decyzji sędziów — nie. Powyżej dwunastu miesięcy kolejność się odwraca i gorzej wypadają ci po decyzji. W tym paśmie działa nie nokaut, lecz inny problem: ranking zbyt wysoko ocenia zawodnika, który długo nie walczył.

Dlatego ten artykuł może mówić wyłącznie o roku po zatrzymaniu i o niczym dalej.

Wiersz lat 90. opiera się na niewielu walkach i jest tylko orientacyjny, ale różnica między wartością po porażce przez KO/TKO a wartością po porażce na punkty biegnie w tę samą stronę we wszystkich czterech dekadach (kolejno 8.6 / 3.6 / 2.5 / 2.2 punktu). Zmiany przepisów i sędziowania z ostatnich lat same tego nie tłumaczą.

Mirko Cro Cop przeciwko Cheick Kongo, 8 września 2007. Cztery miesiące wcześniej został znokautowany przez Gabriel Gonzaga. Rankingi 2155 do 1650, oczekiwana wygrana 91.1%. Przegrał na punkty.

Eddie Alvarez przeciwko Timofey Nastyukhin, 31 marca 2019. Osiem miesięcy wcześniej zatrzymał go Dustin Poirier. 2153 do 1642, oczekiwana wygrana 91.4%. Przegrał przez TKO.

Junior dos Santos przeciwko Yorgan De Castro, 20 maja 2022. Siedemnaście miesięcy wcześniej zatrzymał go Ciryl Gane. 2044 do 1536, oczekiwana wygrana 89.4%. Przegrał przez TKO.

Warto pokazać też odwrotny przypadek. Yushin Okami przeciwko Kim Jae-young, 2 grudnia 2023. Dwanaście miesięcy wcześniej zatrzymał go Aung La Nsang — a przy 1750 do 880 i oczekiwanej wygranej 93.3% wygrał na punkty. 2.7 punktu to wielkość właśnie tego rzędu. Pojedynczych walk nie wskazuje.

Przyczyny nie da się rozdzielić. Albo ranking obcina za mało, albo samo zatrzymanie coś po sobie zostawia. Obie dają tę samą liczbę.

Dobieranie par nie jest neutralne. Zanim zdecydowano, co dalej, ktoś obejrzał ten nokaut. Rzecz nie dotyczy znokautowanych zawodników w ogóle, lecz tych, którym po nokaucie dano walkę.

Debiut to osobny problem. Zawodnik bez dorobku w rankingu wchodzi z oczekiwaniem 33.5% wobec rzeczywistych 21.5% — pomyłka o 12.0 punktu. To nie ma nic wspólnego z nokautem; to koszt niewiedzy.

Nie mamy danych o wieku, redukcji wagi, kontuzjach ani warunkach treningu. Przyczyny nie można przypisać konkretnemu zawodnikowi.

Widząc 2.7 punktu, można by ukarać porażkę przez nokaut o stopień mocniej. Nie zrobimy tego. Dopóki nie rozdzielimy, czy reszta to zbyt małe obcięcie, czy same uszkodzenia, ruszenie współczynnika zepsuje przy okazji to, co dziś działa. Jak pokazał poprzedni artykuł, w całości ten ranking trafia dobrze. Zostawić niezrozumiane jako niezrozumiane jest dokładniejsze niż to zamaskować.

Wniosek przenosimy na sposób czytania liczb. Zawodnikowi w ciągu roku po zatrzymaniu warto odjąć od liczby tej strony niewielki margines.

[Sprostowanie] 20 września 2026 — tabela według dekad była liczona na innej populacji niż reszta artykułu (wszystkie rozstrzygnięte walki). Przeliczono ją na tej samej populacji co pozostałe tabele: obaj z 5+ wcześniejszymi walkami. Wniosek — różnica biegnie w tę samą stronę we wszystkich czterech dekadach — nie zmienia się.

Liczby w tym artykule opierają się na danych z 23 września 2026. Dane są aktualizowane co tydzień, więc ostatnia cyfra może różnić się od bieżącego zestawienia.